“No, Los Bolechas no los tenemos. Tenemos Pocoyó, que también se vende mucho”, dixéronme o outro día nunha librería coruñesa. O que pasa é que o meu neno, ó contrario do vendedor-de-segundo-qué-libros, sabe que unha cousa non quita a outra. Aínda gustándolle Pocoyó, é fan redondo d´Os Bolechas. Tamén o era unha compañeira de gardería, ata que a nai, particularmente contrariada porque, segundo lle dixeron, toda a vida escolar da nena sería exclusivamente en galego, decidiu que daquela, fóra Os Bolechas da casa.

Así que os tais Bolechas deben encarnar esa insidiosa estratexia de facer ós nenos galeguistas excluíntes para sempre, aproveitando que teñen menos de tres anos e as mentes coma a terra lenta no comezo da primavera. Mirei nos que había pola casa para ver de atopar a ideoloxía. Nun deles, os Bolechas -Carlos, Loli, Pili, Braulio, Sonia e Tatá- tentan bañar ó can, Chispa. Pasan un mundo de traballos para que, ó cabo, o cadelo volva quedar como antes. A estratexia ideoloxizadora, a maiores de insidiosa, debe ser ben sutil. Noutro conto, os Bolechas comproban na escola como unha cisterna que non pecha ben estraga auga, e vai frío na aula aínda coa calefacción posta porque nas xanelas hai fendas que hai que selar… unha mensaxe subliminal a prol da política de aforro enerxético da Consellería de Innovación e Industria? Tentei comprobar se o pequeno, despois dun consumo entusiasta das aventuras dos Bolechas, tiña o pensamento disposto para o adoutrinamento: “A ver, neno, di ´Nebrija, caca´”. Nada. “Cal-los!, Loli!, Ba-lio!, Tonia!”, berraba como a megafonía de Riazor anunciando o equipo titular do Dépor. Baixei o nivel: “Bono bobo”. Nin por esas. “Cal-los!, Loli!” A teima do cativo debeu funcionar como un mantra. Tardei en entendelo, pero entendino. Acabáronse aquelas vellas argumentacións da inferioridade do galego. Os posicionamentos actuais contra o idioma non son antigalego, senón a-galego. Son o non querer ter nada que ver con el. Quen queira falalo, alá el, pero que non molesten. Nada persoal. O que propoñen é exactamente o apartheid. Teoricamente, esa contribución surafricana á historia universal da infamia non proclamaba a superioridade dunha parte da poboación sobre a outra, senón o dereito duns e doutros a vivir en mundos aparte. A non ter que aturalos, vamos, quitado como criados (estou falando dos afrikaners). A librería na que venden-segundo-que-libros está preto da praza de Pontevedra, á que hai moitos anos, contárame O Xestal, chegaban os xornaleiros que viñan da zona de Arteixo, e colgaban os sachos das pólas das árbores para ofrecerse a cavar as hortas ou o que fose. E máis preto aínda de onde non hai tanto paraban os finisterres. No fondo, o vendedor-de-etc limítase a defender o territorio conquistado, sen concesións. Que vaian co galego, cos coches de liña e a colgar os sachos a outro lado.

(Faro de Vigo/La Opinión de A Coruña, 17 de maio de 2008)

Advertisements