Quizais como actualización do tradicional pensamento de que o que é de todos é de ninguén, aquí entendemos que os servizos públicos non hai que publicitalos, facelos atractivos ou eficaces. Se son públicos, o interese do público xa vén de serie, deben pensar as cabezas rectoras. Esta semana tiven a demostración palpable ó acompañar á familia a coller un coche de liña.

Eu teño collido autobuses en tres continentes, sen contar este, pero se alguén vai facer unha película que pase na Romanía de Ceaucescu, pode usar localizacións das estacións de buses de aquí. Iso no que se refire á arquitectura e ó estado de conservación, en canto ó ambiente, como dicía a miña avoa Balbina, parecen bos sitios para que te salcochen. Pero o mellor son as facilidades. A primeira vez que fun á de Vigo, dei catro voltas arredor, como os indios que atacaban as caravanas no Oeste, ata que desistín de poder entrar e aparquei pola contorna. A segunda vez descubrín que se entraba por un paso cebra. Na da Coruña, na entrada non hai rampla para subir as cousas con rodas, sexan maletas ou nenos (coches de). Hai unha pendente escarpada e lisa, tipo tobogán, deseñada sen dúbida por algún practicante de skate. Tampouco hai outro sistema para baixar maletas ou nenos os dous longos tramos de escaleira ata os peiraos que as escaleiras. Nun dos tramos hai escaleira mecánica, pero está prohibido usalas con maletas. Ben, en realidade hai uns montacargas de uso interno para as mercancías, ós que un apiadado traballador guiou á miña muller para que poidese baixar o carrito do neno (neno incluído). Foi ela quen me suxeriu a metáfora de Romanía.

A estación da Coruña remodelárona non hai moitos anos, pero é normal que non entraran a resolver eses detalles. Antes, cando a xente usaba os coches de liña, estes partían e chegaban facendo paradas, e as estacións eran baixos enormes e punto. Agora hai Estacións, e a combinación entre dúas cidades como A Coruña e Lugo son dúas ó día, quitado que vaias parando en todos os sitios e facendo unha media de 40 km/h, como os trens. Así que quen usan as estacións son guiris cargados con mochilas, ou señoras das aldeas afeitas a levar pesos, ou adolescentes que van ás cercanías, e que o único que levan son un par de libros e un mp3. Hoxe o transporte público non é unha alternativa, é un servizo de beneficencia para todos aqueles que non teñen coche, así que qué son unhas escaleiriñas de nada.

Non dixo iso, pero ese era o transfondo do que declarou o alcalde de Vigo, Abel Caballero, sobre un informe que máis ou menos, cuestionaba que, tanto como a AVE, era necesario un servizo de cercanías Vigo-Pontevedra. Eu vou á Coruña todos os días (e a pesar de estar a 100 metros do termo municipal, necesito usar liñas de cercanías), unha vez á semana a Santiago, cada quince días a Vigo e dúas ou tres ó ano a Madrid. Debo ser un pailán pouco viaxado, que necesita máis as cercanías que as lonxanías. Non recordo quen dixo hai tempo que Galicia era un país unicamente estruturado polas liñas de autobuses, as “empresas”, como lle chaman no sur de Lugo. Se o que nos vai estruturar é o AVE, témolo claro.

16 de agosto de 2008

Advertisements