/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Táboa normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}
Non sabemos, ou alomenos eu non o sei, as razóns de por que unhas traxedias nos impactan máis ca outras. Supoño que ten que ver coa forza do golpe, coa intensidade. Estarrécennos máis 153 mortos de vez nun machadazo do destino que os 1.300 que foron caendo, pinga a pinga, en accidentes de tráfico nos seis primeiros meses deste ano. Tamén está relacionado coa proximidade. Con que lle puido pasar a calquera de nós. Ben pouco antes do accidente, crucei nunha terraza un saúdo alegre e despreocupado coa irmá da que minutos despois sería irmá dunha supervivente e tía dunha falecida (un abrazo, Miri).

E claro que, aquí os tópicos teñen outra vez razón, está o atavismo. Os que pensan que hai que ir por onde pisa o boi. E os que non o pensamos pero agarrámonos ó brazo do asento ou da compañeira cando comeza a rodadura da pista, e a gorxa parece que se nos anoa e se nos estreita o paso do aire, e non recupera o calibre habitual ata que o avión se estabiliza e con el a respiración. “Eu gasto un par de zapatos freando ó aterrar ou ó despegar”, confesoume unha vez un político que é grande como un mundo. Prá filla da miña estimada sogra, pola contra, o bruar dos motores é o máis parecido ás trompetas da felicidade, e iso que unha vez coincidiu cunha señora no asento de adiante que soamente podía despegar axeonllada e abrazada ó respaldo do asento, é dicir, coa cara, descomposta polo medo, practicamente pegada á súa. Un atavismo que é máis que calquera unha parvada, porque calquera que circule en coche ve de media unha vez á semana unha situación que non conclúe en traxedia porque alguén debeu substituír a San Cristobo como patrón dos automobilistas.

Pero ante calquera traxedia, aérea, ferroviaria ou mariña, hai dúas cousas a considerar: o antes e o despois. A necesaria procura de por que pasou o que pasou, e a xestión da catástrofe. Nas dúas interveñen as autoridades e os medios de comunicación, e se as autoridades van cumprindo mal que ben, como poden, o papel dos medios, da media deles, cada vez é máis penoso. Desde a canallada de atribuír no primeiro momento o accidente á situación económica da compañía, como fixo un periódico, ata o aproveitamento morboso dos audiovisuais. “Tremendo espectáculo”, describían o escenario do suceso algúns reporteiros, coa única desculpa de que xa non se sabe que dicir cando hai que encher tempo e tempo. “¿Cómo está el ambiente en el Ifema”, o sitio a onde conduciron os restos, inquirían algúns locutores, como quen pregunta se hai público bastante, ou o suficientemente animado, nun sarao calquera. Iso por non falar do asalto periodístico ós familiares. Créanme, non é prato de gusto formar parte dunha grea que, empuxados uns polos outros e amparados no número, na profesión e no que lles mandan que fagan uns xefes que hai anos que non moven o cu das sillóns, cerca a uns afectados para collerlles o que se lles pode coller nesas circunstancias en que a cabeza non está para nada, e na que hai xente que está tan trastornada que mesmo responde o que non debería nin considerar responder.

Se nalgunha circunstancia se bota de menos algo ou alguén que controle e especifique o que tanto as autoridades como os medios poden facer e o que non, son estes.

Faro de Vigo/La Opinión de A Coruña, 23 de agosto de 2008

Advertisements