Eu tamén son humano. Unhas veces máis ca outras, pero humano. Así que tamén fun de vacacións a un sitio deses cheos de calor e de veraneantes (aquí a mostra de humanidade: non sempre fago o que digo, nin tampouco sempre digo o que fago). O sitio concreto non debería vir a conto, pero especifico que foi Lanzarote, e nun sitio deses que chaman resorts, que son como un campamento, pero de ingreso voluntario. Dígoo por se hai algún experto na sala que considera que algunhas das tremendas conclusións que saquei desa experiencia non son xeneralizables a todos os ambientes vacacionais e si exclusivos desa illa, ou ó revés. Así, ademais de ler, logo poden practican o bonito deporte da controversia, valendo chegar ás mans ou non.

Como consideración previa á lectura e á posible controversia hai que recordar o feito de que é un deses lugares onde o 75% da xente que te atopas está de paso, ou sexa, son/somos veraneantes. Esa polo menos é a porcentaxe de coches que levan algún tipo de sinal que os identifica como vehículos de aluguer. O 25% restante de residentes habituais deben repartirse equitativamente entre lanzaroteños de toda a vida (LTV), lanzaroteños por razóns laborais (LRL) e lanzaroteños porque lles peta (LPP), ou xermano-británicos. Esta división permite cousas como que en determinados lugares de ocio haxa entradas distintas para residentes -non se sabe se en Lanzarote en concreto ou en Canarias en xeral- e non residentes, fenómeno que de ser aplicado por aquí causaría un tsunami entre os detectadores de medidas  excluíntes e segregadoras. Tamén se dá outro fenómeno que debería prender as alarmas dos que están en permanente estado de alerta por si se producen agravios contra España, pero non as prende: moitas zonas son máis ou menos unilingües. Unilingües en inglés, con ocasionais subtítulos en español ou alemán. Non soamente pubs e restaurantes, senón supermercados e clínicas. Ata carteis en inglés vin animando a facerse supporter da U.D. Lanzarote, como opción de poder ser un futboleiro de bufanda e cervexa en máis sitios que diante dun televisor que retransmita a Premier League.

Curiosamente, británicos e similares desaparecen dos comedores de hoteis e resorts. Non os frecuentan, quizais porque xa teñen onde comer mal no seu propio ambiente. E non se lle pode botar en cara, desde logo. Xa son coñecidos dabondo algúns efectos colaterais claramente negativos da democratización do ocio como a Manga do Mar Menor ou o alicatado das costas en xeral, pero están por estudiar secuelas máis estendidas e máis rechamantes como a vestimenta, que se aprecian con todo o seu esplendor nos espazos residenciais de ocio. A tendencia de determinada xuventude a de seguir a moda dos narcotraficantes latinos das películas -no caso de que os narcotraficantes latinos das películas se fagan co seu fondo de armario en Carrefour- é de sobra coñecida. Ser de Albacete e vestirse igual que os pandilleiros dos arrabaldos de Miami ou de Cartagena de Indias pode ter unha certa gracia, atribuíble sen dúbida á influencia dos concursantes de Gran Hermano e outros arquetipos da sociedade actual. E hai imitacións de Beyoncé que igualan ou melloran o orixinal (aínda que a maioría non).

Pero é duro comprobar ata que punto facsímiles da roupa que usan Kobe Bryant ou Puff Daddy arrasan tamén entre as xeracións que non hai moito veraneaban coa camiseta estilo imperio e o pano de catro nós para tornar do sol. En comparación, o actual dress code dos adultos do rural -mono azul e pucha esponsorizada eles, bata con ou sen mandil elas- que tanta gracia lles fai ós urbanitas é un alarde de elegancia e funcionalidade. Ver homes conformados por décadas de duro e honrado traballo manual arrastrando calzóns de xogador da NBA, orondas figuras maternais co mesmo modelo -pero non a mesma talla- que as netas é un espectáculo que pon a proba a confianza no sentido común da especie sapiens. (Do uso mixto dedos-cubertos xa nin falamos).

A experiencia resort convenceume que hai que ser humano, pero a modo.

(GPS setembro de 07)

Advertisements