Non saberán, por casualidade, onde podería atopar un deses teclados -musicais, non de ordenador- que se envolven como unha toalla ou unha manta? É para unha necesidade da que se farán cargo, similar a moitas das que seguro teñen ou terán vostedes, quitado que sexan papanoelistas pechados, misántropos que non teñan trato con ninguén nin queiran telo, ou eses tipos aínda máis raros que o teñen todo previsto e amañado un mes ou quince días antes da data correspondente. Eu son dos de última hora, e así puiden asistir a un deses espectáculos inenarrables, cheos de luz, color e tensión emocional que a humanidade nos ten reservado ós habitantes de certas zonas cualificadas como de civilización occidental e cristiá, segundo uns, ou do consumo, para outros.


Era nun deses templos/medianas superficies de consumo. E miren, eu xa non sei analizar se a crise acelera, se modera ou directamente derrapa. Non sei sequera comentar atinadamente se a noto ou non a noto. Pero xente había unha chea dela, ata o punto de que ía unha temperatura que parecía como se antes de vender os produtos, previamente os enfornaban e cocían. Coincidía ademais coa presentación dun libro no que o actual vicepresidente da Xunta conversa cun antecesor seu, antecesor no cargo, quero dicir. Anxo Quintana e Xosé Luís Barreiro, para ser exactos. Para que se fagan cargo da temperatura e do ambiente, un grupo de adolescentes anónimos aporreaba unha desas baterías virtuais que se supón fan unha música similar ás de verdade a escasos metros de onde un cento do máis variado da sociedade coruñesa coñecida atendía as explicacións de Barreiro de que ter sido vicepresidente como Quintana, estar casado cunha natural de Allariz e considerarse ideoloxicamente nacionalista non eran as razóns últimas de ter sido escollido como entrevistador, nin unha coincidencia, ou ó revés. O que tocaban os rapaces era esa de Nirvana de sempre, creo.

Estaban logo xentes como collidas no medio da mêlée, como o editor vigués Bragado, e familia, ós que lle coincidiu a excursión ó centro comercial co acto social, ou iso me pareceu. E, desde logo, unha abondosa representación do mundo da empresa e das institucións, un nutrido grupo de escritores e intelectuais por solto, algúns residentes na cidade e outros coruñeses ausentes por eses mundos, presentes en calidade do que antes de chamaba “almendros” (os que volven a casa por Navidad), e que aproveitaban para saudarse, poñerse ó día e contribuír á confusión de si ocupar a Vicepresidencia no seu momento foi motivo casual ou causal para a existencia lo libro. Afortunadamente, no lugar (a FNAC, non sei para que tanto misterio), tiveron o detalle de silenciar a megafonía navideña, ou de reconducila ós lugares onde ninguén era vicepresidente nin de Allariz.
A min gústanme esas mêlées, nas que se xunta o dirixente económico que absorbe circunspecto o discurso sen dar sinais nin de que si nin que non, co socialista de toda a vida que o subscribe ó 90% o que se di pero nunca o votará, e o nacionalista que aproveita o momento das preguntas para non deixar líder con cabeza e reivindicar ás figuras que xa a perderon.

Gústanme tanto eses rebumbios que lles estiven a piques de preguntar a Barreiro/Quintana, cando lles acheguei o libro para que o asinaran, se sabían onde vendían eses teclados de piano que se enrolan como as alfombras.

Advertisements