Se hai algo sobrevalorado é a famosa primavera, esa estación que non é nin unha cousa nin outra. De entrada, non se lles fai raro que se chame “primavera”, e non primaveira, como parecería lóxico? A primavera como tal, soamente existe no Corte Inglés, e todos sabemos con que intención. Anque neste caso nin sequera lle podamos botar a culpa ó Corte Inglés, como pasa co día do Pai, ou con Papá Noel. A primavera xa ten de sempre unha sona inmerecida, baseada en medias verdades, ou en cousas que puideron ser certas hai tempo, pero que agora non son máis que tópicos.

Por exemplo, iso de que é a fin do inverno e do frío, a época na que a natureza esperta e a vida agroma. Iso sería antes. Agora hai invernos máis secos que Miguel Ángel Acebes interrogado pola redacción enteira da SER, e con días dunha temperatura que parece que meteron o mundo no microondas. Xa non hai aquilo que chamaban “tempo primaveral”. As primaveras son a continuación do inverno con máis horas de luz, e/ou un adianto dos veráns, pero sen vacacións. En canto ó da natureza e o agromar dos cultivos… A ver, que levante o dedo –ou no seu defecto me mande un email- aquel de vostedes que cultive algo. A flora anda tan despistada como a fauna, e non digamos a flora urbana, que non se manifesta nin se conmove nin dá nin os bos días sen permiso do persoal de parques e xardíns.

Ben, está o das chicas que se poñen estupendas, e os chicos, que se espilen, e viceversa, non o vou negar. Pero a xente nova está maioritariamente estupenda sempre que lle peta, e non necesita moitos argumentos para facelo evidente. O da roupa vén porque a xente nova é tamén moi susceptible ás suxestións publicitarias e ós bombardeos de compre isto e leve aquilo, e pon o que mercou na Primavera dos escaparates. Non digo que antes, en efecto, esta época non fose todo un festival das hormonas, pero milleiros de anos de evolución (a que se produciu alomenos nesta parte do mundo, quitado algunhas zonas que xa sabemos) fan que a perpetuación da especie humana non precise destes estímulos circunscritos a días determinados. Agora, a existencia de usos como o raguetón ou de persoas ou símbolos como Elsa Pataki e Javier Bardem cumpren de sobra esa función o ano enteiro. E á hora do que é reproducirse–reproducirse de verdade, sinceramente mírase máis ó euribor ca outra cousa.

E a maiores, tanto para os que andan á procura de reproducirse como peor aínda para os xa reproducidos, a tal primavera economicamente é fatal. Saes do Nadal esquilmado, fúndente nas rebaixas, arrástraste por xaneiro e febreiro como podes, tentando erguer a paletilla, e cando xa pensas que vas ver a luz ó final do túnel, o que ves é unha ponte, ou peor aínda, unha semana enteira: a Semana Santa. Veña Caribe, Andorra ou Sevilla. A praia, a neve ou as procesións. Por moito que te poñas en plan autóctono e te plantes con que, para fervor relixioso Viveiro, e para praias se non fai mal tempo, a de Cobas ou Reinante, xa tes a Visa coa banda magnética negra en sinal de loito. No fondo, tanto che ten, porque a declaración da Renda está aí, esperando, e Facenda non admite tarxetas.

Por algo a primavera é a única estación do ano que ten campaña de imaxe propia. Porque se non, non existiría.

Advertisements