Etiquetas

, , , , ,

Un pode ser rabudo, pero grazas aos esforzos da educación familiar, no fondo tento ser un cabaleiro. E ver como se lle está chamando de todo menos bonita a Rosa Díez por esas declaracións criticando a Zapatero porque “podría ser gallego, en el sentido más peyorativo del término” e a Rajoy por ser “gallego” (a secas), non podo menos que defendela, pedir algo de calma e analizar o asunto polo miúdo. Os de Monforte somos así.

En primeiro lugar, é certo que algo que deu posto de acordo desde as forzas políticas galegas (non precisamente ben levadas) ata a internet, por mencionar as dúas estremas do pensamento occidental, non debe ser cousa pequena. En internet, a maiores de encher de epítetos o blog do cómplice necesario Gabilondo e de arrasar os foros dos xornais sobre o tema, a media tarde de onte, o grupo de facebook Eu tamén creo que Rosa Díez é gilipollas no sentido pexorativo da palabra tiña a media tarde do venres 17.482 membros (medran a unha media dun cento por hora) e o de Seguimos buscando en vano un gallego con un CI inferior al de Rosa Díez 7.516, por citar dous dos moitos que hai. Tamén é certo que atopei un tipo noutra rede social, Twitter, que aseguraba ser galego e non sentirse ofendido “porque esa acepción viene en la Academia Española”, que por riba de non ser certo xa, supón que a RAE, ademais de gobernar as palabras, goberna no uso que se faga delas (tamén vén “gilipollas”, e non por iso deixa de ser un insulto). E a verdade, a defensa da lideresa de UPyD que fan tanto ela como certos ámbitos onde a consideran a gran esperanza branca que axite o anquilosado sistema político (está ben axitar, pero a modo) é penosa de todo.

A defensa vén sendo que non pasa nada, porque “es un tópico que todo el mundo dice”, ou “es una expresión coloquial”, “quería decir que Zapetero es muy reservado”. Un argumento que non resiste a proba do algodón da propia RAE, que define peyorativo como: “1. Que indica una idea desfavorable. 2. Que empeora”. Tópicos son que os galegos son reservados, os cataláns laboriosos e os andaluces divertidos. Que son, respectivamente, falsos, agarrados e folgazáns son acepcións pexorativas. Tampouco lle fan favor ningún no seu partido. O portavoz que teñen aquí, e que tentou despexar o balón aplicando a fórmula habitual de que as declaracións “se sacaron de contexto”, non debeu reparar en que nunha entrevista televisiva sen editar ou en directo non hai contexto nin interpretacións do xornalista, nin tales carneiros: dixo o que dixo. Na web de UPyD, se lle envías unha queixa, mándanche un comunicado que empeza dicindo: “Creemos por su comentario que se ha dejado llevar por la manipulación emocional en la interpretación de las palabras de Rosa Díez”, é dicir, que vostede é un tipo inestable que di o que di porque se deixa manexar por outros, sen especificar quen. E despídese: “Y ofenderse por esto es una muestra de intolerancia, complejo de inferioridad o perturbación nacionalista”. Hala! Home, Manolo (o meu asinábao un responsable de comunicación que se identificaba como Manuel Rodríguez, e entre colegas debe haber confianza), ter unha opinión distinta ou criticar a alguén, aínda que sexa a Rosa Díez, non supón ser intolerante. O nacionalismo, propio ou alleo, é unha opción política máis, non unha perturbación, quitado que ser socialista sexa unha perversión ou conservador unha dexeneración. E por último, recoñecerás Manolo que é un pouco bravo diagnosticarlle aos discrepantes un complexo de inferioridade en base a un email.

Así que o que lle suxiro humildemente á malinterpretada xefa de UPyD é que tente facerlle dicir a Berlusconi (ou a Carod Rovira) que Zapatero (ou Rajoy) “es español en el sentido más peyorativo del término”, e logo que se vexa que non pasa nada nin se montan cirios propios de intolerantes, acomplexados ou perturbados. Ánimo.

(La Opinión de A Coruña, sábado, 27 de febreiro de 10)

Advertisements