Parecería que o noso goberno, obsesionado co tema das caixas, non fai outra cousa (aínda que facer non sexa a expresión correcta, porque tampouco é que se vexan os resultados dese teórico esforzo), pero pola calada e pouco a pouco, estanos liberando a todos dunha chea de imposicións que non nos deixaban vivir. A última, precisamente, a das normas do hábitat que regulaban as características das vivendas, que o último consello da Xunta tivo a ben anular, ou máis exactamente, “suavizar” (palabra que evidencia que o trato que antes as leis lle daban ás vivendas era rudo e áspero).

Segundo as informacións máis precisas no seu día, “das disposicións desaparecen todas as referencias á orientación dos edificios, as horas de sol e os voladizos, porque o Goberno do PP entende que son aspectos que non afectan á habitabilidade e que si deben figurar nos planeamentos municipais. Da mesma forma elimínanse todas as especificacións sobre a reutilización de augas grises e o gas radón por considerar que deben ser reguladas polas normas sanitarias e ambientais, e sobre as condicións de eficiencia enerxética, xa que estas se establecen no código técnico de edificación”. O de que as horas de sol dunha vivenda non afecta á súa habitabilidade soamente o pode subscribir alguén que viva nunha casa perfectamente illada e que se poda permitir unha calefacción ben potente. O de que son aspectos que deben de figurar noutras normativas é o mesmo que defender que non debería haber normas de seguridade laboral, por entender que se a un traballador dunha obra lle cae algo na cabeza descuberta e lla abre, é unha cuestión de sanidade. Pero mellor non seguir por aí, para non dar ideas. A nova normativa elimina tamén a esixencia dunha porcentaxe de cuartos exteriores, e establece que chega con que dea afora a estancia máis grande (algo coherente co que as horas de sol non importan), e permite que os corredores podan ter soamente 90 centímetros de ancho nalgúns sitios (tampouco importa, quitado que teñas que andar nunha cadeira de rodas). Para que non todo sexa beneficio para os que ganan sempre, impón iso si, que haxa trasteiros ou rochos, impedindo habilmente que fagan vivendas nos baixocubertas, moi apropiadas para espíritos románticos ou corpos pequenos.

A norma deconstrutiva, felicitouse o presidente da Xunta, fíxose co consenso de todos os sectores: concellos, colexios de arquitectos e aparelladores e promotores. Aínda que non se felicitase el, xa o felicitaron promotores e concellos. Eu entendo que os construtores estean contentos, porque nunha urbanización coruñesa os edificios erguéronse a trasmán do sol para que entraran máis pisos, e agora –logo de mercalas- os veciños comprobaron que soamente teñen horas de sol do sexto cara arriba (menos mal que xa sabemos que son innecesarias). Pero non entendo o dos concellos. A Federación Galega de Municipios e Provincias (FEGAMP), tiña presentado un recurso as normas anteriores, non porque estiveran a favor dos construtores e en contra dos veciños, negan, senón porque invadían as competencias municipais, afirman. Claro que as competencias municipais non impediron que en todas partes haxa vivendas cunha habitabilidade discutible e que a xente viva nelas, e o concello que goberna o presidente da Fegamp, Ames, é un exemplo das consecuencias dese rigor urbanístico municipal. Agora terán unha máis ampla marxe de manobra para seguir velando polo tal rigor, porque a nova normativa concede aos gobernos municipais a facultade de incumprila cando o consideren necesario, pero eu insisto en que, visto o resultado da xestión urbanística dos concellos, é como se ao goberno de Haití lle reforzan a xestión da asistencia social.

(6 de marzo en LA OPINIÓN)

Advertisements