Etiquetas

, , ,

Veño de almorzar nun deses bares cheos de bancarios ou axentes comerciais que se tentan impresionar uns a outros con relatos de grandes transaccións, e de obreiros ou camioneiros que leen silenciosamente o café con copa e sorben o periódico que queda a man. Por riba de todo, e non só fisicamente, na tele está unha presentadora que identifico como unha loura con aspecto resolto e voz de garda civil (masculino) que frecuenta nos espazos publicitarios a profesionais que desenvolven o seu traballo á intemperie, para comprobar que toman un iogur que os protexe como se fose de goretex. A presentadora-dominatrix e os seus contertulios falan, ou máis ben cérnense, sobre un tema de moda: “En España con los delincuentes somos unos blandos”.

Por se o consumidor (de tele, non de iogures) non o ten claro, ilustraban o debate cun caso horripilante, que non identifiquei porque se decidín almorzar fóra da casa é porque na casa non hai cruasáns. Houbo un primeiro revoloteo e axitar de plumas de excitación entre os corifeos que leva a presentadora para que lle fagan o traballo sucio, particularmente un particularmente repeinado e coas cousas particularmente claras (ou que berra máis), e pasaron a un directo con alguén que parecía un personaxe dos que interpretaba Sazatornil e pensaba igual. Non sei que dicía –estaba pegando no cruasán coa mesma fruición que os contertulios na indignación- pero rematou cunha frase que tamén parece de Sazatornil: “Yo tengo un dicho: aquí somos más papistas que el Papa”, imaxino que referíndose a outra cousa que a permisividade do Vaticano coa pederastia se a cometen sacerdotes. Despois de que tronase o repeinado, pasaron a unha vítima ou parente de vítima que denunciaba a unha xuíza de vixilancia penitenciaria –preguntada, facilitou o nome- que foi cuns presos a facer o Camiño de Santiago. A vítima/parente dicía que llo dixo un preso amigo. A xuíza foi convenientemente esfolada polos esbirros da dominatrix, sen reparar en que facer o Camiño de Santiago, sendo mellor que estar encadeado nunha mazmorra húmida a pan e auga, non é unha actividade a priori cómoda ou agradable, como ben sabe o nadador publicitario David Meca (que nunca estivo preso, aínda que si condenado por dopaxe), que lle tiveron que pagar un pastón para que o fixera. Tampouco analizaron o feito de se unha xuíza que decide sobre liberdades provisionais é mellor que coñeza como son os clientes ou que non.

Abandonei o cruasán e a esperanza de que, entre tanta salpicadura, levasen a alguén que, ademais de emocións lexítimas (as das vítimas/parentes) ou non (as dos televisivos), poña algún dato na mesa, aínda que a continuación fose eviscerado a dentadas polos analistas. Por exemplo, que o código penal español é dos máis duros de Europa, e que a súa poboación reclusa é, con moito, das máis elevadas da contorna con respecto á poboación en xeral, e así poder entrar no debate sobre se: a) as cárceres están cheas porque seguen unha política comercial agresiva para atraer clientes. b) os españois teñen unha disposición xenética ou atávica para delinquir. c) os delincuentes son aquí declaradamente parvos e/ou as forzas de seguridade especialmente espelidas, ou d) os avogados defensores considerablemente tordas e/ou os fiscais decididamente agudos. Humildemente penso que o tema daríalles chicha bastante, e incluso a posibilidade de atraer a atención de oficinistas, comerciais, obreiros e camioneiros (xa descubrín porque o único sitio libre era o que estaba preto do televisor), pero non. No programa da indutora ao consumo de iogures bebibles pasaron a planear sobre a prostitución. Cando pagaba o café e o cruasán, unha prostituta con aspecto oriental dicía que o que podiamos chamar tempada alta é cando se celebran congresos, e despois o sector máis asiduo é o da construción (sen que se especificase se construtores ou peóns de obra), pero que ultimamente menos. Ai, a crise.

(La Opinión de A Coruña, 27 -3-10/ Faro de Vigo, 31-3-10)

Advertisements