Etiquetas

, , ,

Miren que nos teñen insistido a todos no de seren educados. Incluso a algúns lles repetían mantras tipo: “educación y buenos modales abren puertas principales”. Pero escoitando na intimidade aos nosos próceres, dá a impresión de que iso da educación e os modais é outra desas lendas urbanas maternas como a de ter que agardar dúas horas despois de comer para facer a dixestión e poder bañarse. E falo dos modais por non falar das pintas. Como combinar a vixencia daqueles consellos maternos de ir sempre coa muda limpa por se tiñamos un accidente coa existencia de personaxes populares reverenciados polas masas como Belén Esteban, Isabel Pantoja (ou Cachuli, para que non me acusen de misóxino)?

No que respecta ás pintas, non hai tanto tempo en que os modelos eran esas familias centroeuropeas de nomes impronunciables que nos ensinaban o seu castelo desde as páxinas satinadas do ¡Hola! Nunca acabei de entender de todo como señoras que aseguraban traballar contestando cartas ou organizando veladas de beneficencia podían ser modelos de conduta para mulleres que sacaban adiante unha familia de tres ou catro fillos cun soldo, pero imaxino que no fondo sabían que a baronesa Von Tal ou a Margravesa Zu Tana non eran reais de todo, e soamente existían no planeta couché. E non hai tanto tempo, heroes populares eran, por exemplo, Miguel de la Quadra Salcedo ou Félix Rodríguez de la Fuente. Tipos que pese ás guedellas e usar camisas de solapas desmesuradas, sabían de bichos e desenvolvíanse polo monte sen facer espaventos. E agora, que temos? Julián Muñoz aka Cachuli, un individuo que de non ter oficio nin beneficio pasou, alcaldía mediante, a seguir sen ter oficio, pero moitos máis beneficios que vostede, eu e o resto dos que están na barra do bar xuntos. Isabel Pantoja, unha señora que pasou de cantar a ser esposa de toureiro, logo viúva nacional/nai prototípica de España, para logo dexenerar en parella de Cachuli e proxenitora de Paquirrín, dúas circunstancias que deberían ser constitutivas de delito, e sen embargo son motivo de popularidade. E Belén Esteban deu chegado a “princesa del pueblo” simplemente divorciándose dun toureiro, cantándolle as corenta en bastos a calquera que lle arrimaba un micrófono, e retransmitindo unha operación de cirurxía estética.

Alguén pode argumentar que eses son tipos “populares” no sentido pexorativo da palabra (ou sexa, no sentido despectivo, como todo o mundo sabe, quitado Rosa Díez). Pero os tipos populares, polo menos a maioría dos que eu coñezo, nin teñen eses modos de conduta, nin eses modais. Polo que se ve, para escoitar determinados linguaxes e apreciar usos patibularios hai que frecuentar ambientes máis selectos. Por exemplo: “Si le consigues una entrevista a Camps con el Gobernador de Nuevo México, Bill Richardson, se le van a caer las bragas a Michavila y a todo el mundo en Valencia. Sería la hostia para nosotros” (Pablo Crespo a El Bigotes). Non digo que, na historia das relacións bilaterais internacionais, haxa que manter o nivel de frases como aquela de “Más vale honra sin barcos que barcos sin honra” de don Casto Méndez Núñez, pero nin tanto nin tan pouco. Porque, digo eu, postos a roubar, que necesidade hai de ser, ademais, maleducados? Ou será que unha cousa tira da outra? Debe ser, porque Francisco Correa, un tipo nada menos do círculo de Aznar, lle chegou a pedir ao administrador das súas empresas: “Llámame Vito, Don Vito” (co que na contabilidade B apareceu como “Debito”). E ao contrario, se lle estás dando a alguén un regalo en compensación polos negocios que che deixa facer, que necesidade hai de ser empalagoso a maiores de mentiroso? É realmente necesario chegar a extremos como estes?: “Dile a tu hija que el de ella es el más especial de todos porque he hecho para la gente que quiero mucho, que son poquitos, he hecho, lo he diseñado yo… Pero el de tu hija es diferente a todos los demás, ¿vale?” (El Bigotes á muller de Francisco Camps).

Parecerá que estas cousas non importan, pero como dicía Thomas de Quincey, “se un home se deixa tentar por un asasinato, pouco despois pensa que o roubo non ten importancia, e do roubo pasa á bebida e a non respectar os sábados, e diso pasa á neglixencia dos modais e ao abandono dos seus deberes. Logo de empezada esta marcha costa abaixo, non se sabe nunca onde vai parar”.

(Faro de Vigo, 5/5/10, La Opinión A Coruña, 8/5/10)

Advertisements