Etiquetas

,

Supoño que moitos de vostedes se preguntaron que farían no caso de ser un deses 33 homes enterrados e encerrados nunha mina chilena. Como afrontarían a cousa a perspectiva de pasar uns tres meses nesa situación, e se a darían aguantado. Iso foi o segundo que me veu á cabeza cando souben do drama. O primeiro, quedar arrepiado polo destino deses homes. O terceiro foi acordarme dunha obviedade. Da película El Gran Carnaval (Ace in the Hole, 1951) de Billy Wilder, porque nela tamén hai mineiros atrapados e atención informativa. Na película é un só mineiro, e un só xornalista (Kirk Douglas) que convence ás autoridades de acometer o rescate non polo sistema máis rápido, que levaría apenas unhas horas, senón por outro, moito máis lento. Así, habería tempo para converter o que sería como moito un accidente laboral dunhas liñas, nun operativo de alcance nacional. E así é, desafortunadamente para o mineiro.

Non é que pense que o rescate dos apreixados no derrubamento da mina San José se vaia facer de vagar adrede para aumentar e manter o interese mediático. É que (ese foi o cuarto pensamento) reflexionei sobre como se trataría aquí un caso similar. Desde logo, nun primeiro momento poñeriamos o dedo no ollo da seguridade. Como en Chile, denunciariamos que a mina San José, pechada por carecer de elementos de seguridade, conseguiu reabrir a pesares de non instalar a escada que tería permitido aos mineiros saír pola cheminea de evacuación (aínda que aquí raro sería que, como alí, dimitira o cargo que deu a autorización). Revelariamos que a empresa Minera San Esteban, tardou en informar do desastre oito horas que puideron ser decisivas para un rescate inmediato. Escandalizariámonos das declaracións dun dos propietarios, Alejandro Bohn: “No es momento de asumir culpas ni de pedir perdón”. Aquí tamén o organismo similar ao Servicio Nacional de Geología y Minas de Chile supervisaría de novo as condiciones nas escavacións mineiras e decretaría o peche de 18 minas na zona. Aquí tamén posiblemente se lles tentaría ocultar ás familias durante dúas horas a noticia de que os mineiros estaban vivos, para que a puidera dar en persoa o presidente da nación.

A partir de aí, os camiños en Chile e España bifúrcanse. Aquí montaríase un rebumbio político non sobre as condicións de seguridade das minas, senón sobre de quen era a culpa, se do Goberno inútil ou da oposición folgazana. No exterior da mina acamparían programas de televisión enteiros, platós incluídos, que entrevistarían polo tubo aos atrapados, e converterían a algún dos máis espelidos deles en contertulio habitual. Encherían horas de programación con expertos técnicos que apoiarían e/ou contradirían o sistema (os sistemas, máis ben) pensados para o rescate, con expertos en psicoloxía de traxedias e con expertos en todo en xeral. Tamén terían ás familias en pantalla full time, con preferencia ás máis proclives a exteriorizar emocións, e farían debates entre ex esposas e compañeiras actuais (debates algo máis que verbais que, en efecto, se produciron realmente). E todos andariamos á procura dunha secuela: é dicir, a pescudar como tolos calquera outra situación parecida para aproveitar o rebufo, aínda que fose un neno que meteu un pe nuns barrotes que tivo que ser excarcerado polos bombeiros.

Claro que soamente a metade da culpa destas cousas é dos medios. El Gran Carnaval non foi un éxito de público, polo menos nos Estados Unidos, por razóns que ben sabía o seu director: “A xente non quere que lle conten que se hai un accidente na rúa e hai un ferido grave, antes de ir a avisar a un médico, quedan mirando con curiosidade morbosa a traxedia. Iso é o que había na película: o circo, a música, xente emborrachándose e pasándoo ben… A xente sentiuse un pouco culpable”.

(Faro de Vigo,3/09/10 La Opinión de A Coruña, 4/09/10)

Advertisements