Etiquetas

, , , ,

O outro día tiña que matricular a un fillo. Quero dicir pagarlle a matrícula dun centro de estudios superiores, non rexistralo en Tráfico. A contía da matrícula era tamén bastante superior, e o centro tivo a ben, nesta época de crise, abandonar o sistema de dar unha entrada e o resto en cómodos prazos mensuais –o de cómodos é retórico – e esixilo todo dunha vez, sinalando a cambio un par de entidades bancarias nas que había facilidades crediticias –o de facilidades é tamén retórico-. O caso é que superada a proba da concesión do crédito, dispoñíame a sacar os cartos de onde mos deron para ingresalos onde mos pediron. Sacalos fisicamente, porque me nego a pagar por unha transferencia virtual máis do dobre do que cobra de media un periodista por hora de traballo. Así que alá fun, á sucursal máis próxima.

Son tan parvo en cuestións financeiras que pensaba que unha cantidade similar ao que custa minuto e medio de Papa en Compostela estaba en calquera sucursal a disposición dos clientes. Non é así, polo menos na miña. Tiven que pedila o día anterior e mesmo contar para que era (iso seguro que non era obrigatorio, pero en canto entro no planeta bancario vólvome un neno con medo aos abusóns da clase).

-Llame mañana sobre las 12, y pregunte si llegó ya el furgón.

– Se chamo preguntando se está o furgón non vai quedar un pouco… raro?

-Pregunte si ha llegado el dinero.

Ao día seguinte chegara, así que fun coa cartilla ao da caixa. Tíñanllo que autorizar, que esperara un pouco. Esperei, e aproveitei para tentar aclarar unha serie de mensaxes que me chegaban ao teléfono profesional, doutra compañía coa que teño o teléfono persoal, ameazándome con cortar o servizo (así en xeral) se non me poñía ao día. Como nesas operacións precisas berrarlle a unhas máquinas, o caixeiro deume permiso xestual para ir fóra. Berrei todo o que tiña que berrar, pero todos-nuestros-operadores-están-ocupados-inténtelo-más-tarde. Volvín entrar e esperar. Aproveitei para comprobar que estaba ao día nos pagamentos dos meus dous números. Volvín saír, autorizado polo caixeiro, e volvín berrarlle a unha máquina. Desta vez, unha operadora libre informoume que tiña unha débeda correspondente a un número de teléfono para min descoñecido. Aclaroume que a débeda databa de 2003. “¿Tuvo usted una tarjeta dúo? Aquí pone que es una línea personal”, díxome. Tívena, pero en 2009, e cos dous números de sempre e non con ese do pufo. É máis, en 2003 non tiña o número ao que me mandaban as mensaxes, e que non sei como o teñen eles porque é doutro operador. Non mo aclarou, cortouse a chamada e inmediatamente soou o teléfono. Pensei que era o operadora libre coa solución ao misterio, pero era da oficina compostelá onde asinara o crédito. Querían saber quen me atendera. Entroume esa mestura de indignación e pánico que lle entra nas películas á xente antes de matar a alguén. E por riba só me acordaba do nome, non do apelido, pero si que estaba nunha mesa co seu nome e non con aspecto de pasar por alí, e que se había algún problema. Non o había. Senteime, soportando as miradas da numerosa clientela que se debía preguntar quen era aquel tipo conxestionado e pálido que nin facía cola para as mesas nin para a caixa. O caixeiro chamou á central e resultaba que a autorización non chegaba porque o fax estaba ocupado. ¿Pódolle ir dando os cartos?, preguntou. Deumos e devolveume a cartilla, aclarando que os tachóns que traía eran porque se equivocara pensando que era a doutro cliente. Saín atordado, respirei fondo e entrei na oficina do lado, na que tiña que entregar a pasta.

Mentres agardaba, chamei de novo aos do móbil. Máis que nada, por saber a canto ascendía o pufo de 2003. Eran 11 euros, e se non os pagaba, cortaríanme a liña descoñecida e reclamaríanmos pola vía xudicial. Tocoume a vez, despedinme da operadora libre e paguei. Botei fóra a coller aire, hora e media despois de entrar como un pai responsable nunha oficina bancaria e saír doutra como un pufento miserento e baixo sospeita de andar apañando créditos inmerecidos. Mirei o recibo resultante dese esforzo e desa transformación: puxeran mal o nome do matriculado.

(La Opinión de A Coruña, 9 de outubro de 10)

Advertisements