Unha vez que medio me perdín no aeroporto de Barajas, descubrín dous stands de información turística pegados: un do Ayuntamiento de Madrid e outro da Comunidad de Madrid. Imaxino que o segundo debía de estar especializado en pregoar os encantos de Xetafe, Pinto e Valdemoro. Acordeime agora, no medio da guerra relámpago desatada contra autonomías coa escusa da austeridade e a racionalización administrativa, e na operación comando contra a presunta corrupción en concellos da Costa da Morte.

O bliztkrieg ideolóxico contra as autonomías, coa FAES como 2º Grupo Panzer e José María Aznar no papel do xeneral Guderian (con tropas auxiliares compostas por outros que botan de menos estar no candelabro, como Alfonso Guerra) sostén que as comunidades autónomas son 17 miniestados paralelos ao Estado de verdade, e polo tanto, en boa medida responsables do despilfarro público que nos invade e mesmo culpables de que os mercados internacionais non se fíen de nós. Por suposto, como tantos informes da Fundación que altruistamente lle pagamos todos os cidadáns a Aznar (uns tres millóns de euros ao ano) para que xogue, é unha mentira baseada nun prexuízo socialmente estendido. O de que as Administracións non son máis ca unha chea de funcionarios que teñen un salario de por vida e non fan nada. Obxectivamente, as administracións españolas non son das máis eficientes, pero habería que ver canta parte de culpa teñen os que traballan nelas e canta os modelos de funcionamento implantados. E os empregados públicos suman en España o 8% dos traballadores, e en países tan eficientes como Alemaña, o 20%.

Pero sen Fundación ningunha que me ampare e sen financiamento público que me sosteña, eu tamén estou de acordo en que habería que racionalizar a Administración. En xeral, facéndoa máis eficaz. En concreto, e empezando por arriba, suprimindo Ministerios inútiles, como Sanidade ou Educación, porque as súas competencias xa as desempeñan as Administracións autonómicas. A continuación, reflexionando sobre o mapa autonómico, porque como agora acordan algúns, hai 17 comunidades, algunhas creadas á remanguillé, como diciamos de pequenos, para disimular a realidade histórica e política de que había tres que xa tiñan identidade e estatuto propio desde a última vez que houbo democracia en España. Se queren recentralizar, empecen por esas que poden ser perfectamente administradas por unha Deputación, como Madrid, que ademais foi de todas a que máis se beneficiou economicamente e en infraestruturas (empezando porque desde os hospitais aos aeroportos pagados cos cartos de todos os españois agora non son de todos). Claro que, ben pensado, para organismo inútil, as deputacións en xeral (quitado en Madrid, claro).

Un dos argumentos a favor da igualdade de competencias en todas as comunidades autónomas no seu momento, e contra a reclamación dalgunhas neste é que todos os cidadáns deben ter os mesmos servizos, vivan onde vivan. Pero as grandes diferenzas non se dan entre os servizos do que dispón alguén que viva en Valladolid e en Barcelona, senón entre u veciño de Nogueira de Ramuín e un de Alcorcón. Ninguén fala de racionalizar os concellos e as provincias, que foron a creación máis artificial que houbo. Hainos que se permiten dilapidar 500 millóns de euros en acondicionar un Palacio como sede (o de Madrid) e sobran os que caro lles custa pagar a luz. E case todos teñen como maior fonte de ingresos as licencias de construción (como se facer máis casas non supuxera ter que dar máis servizos e construír máis equipamentos, quitado que logo os pague a Xunta, como en San Cosme de Barreiros). Ou sexa que primeiro bastantes retorcen a lei para que alguén poida edificar canto, como e onde lles convén, e logo algúns racionalizan: e por que non me vou beneficiar eu tamén?

(La Opinión de A Coruña, 5 de febreiro de 2011)

Advertisements