Etiquetas

, , ,

Con poucos días de diferenza, paseando pola mesma praia, dúas persoas – unha amiga e un amigo- contáronme cadansúa historia, desas que os periodistas chamabamos “de interese humano” antes de que os propios periodistas prostituísemos o concepto. Unha parece sacada dun conto de Dickens: unha nena de doce anos que é depositada polos seus pais nun tren, camiño da cidade, para que alí se ganase a vida como puidese. Pero non é un conto, pasou aquí hai uns 80 anos, e afortunadamente a nena das montañas de Lugo que chegou supoño que aterrorizada e chorosa á Coruña, atopou na mesma estación de San Cristovo o que daquela se chamaba un alma caritativa que a meteu a servir na súa casa. A quen mo contaba contoullo ela, na mesma aldea á que volveu despois dunha daquelas vidas azarosas que tiña a xente antes.

A outra historia é menos de Dickens e máis de calquera novela que se pretenda actual. Un pai, que da noite para a mañá se queda sen muller –non, non morreu, foise con outro- e sen fillos. Era un pai deses que nos poñen aos demais como exemplo, ata que nos fartamos e dicimos que outros vicios terá: neneiro, compañeiro de xogos, tan pendente da súa traxectoria escolar como algúns ociosos o están da traxectoria afectiva de Shakira e Piqué. Anda metido niso de promover a custodia compartida. Como non podía ofrecerlle outra axuda que a solidariedade bastante estéril de darlle a razón, e lembrando a historia da nena que perdeu o seu mundo nunha viaxe en tren de cen kilómetros, díxenlle que o que pasaba era que mudara a cotización dos fillos.

Antes, os nenos eran unha teórica bendición do ceo (polo menos, así se lles chamaba na literatura clásica) e na práctica unha carga, en todos os aspectos: unha boca que alimentar e uns brazos para o traballo, en canto se tiñan en pe. Como había nenos a feixes, independentemente do afecto grande ou pequeno que puideran espertar nos pais, o seu valor era cativo, e polo tanto, cousa de mulleres. Quitado que houbese algún problema de sucesión que amañar, os fillos eran responsabilidade das mulleres. Agora, os nenos son un ben escaso, e polo tanto, cobizado. Hai clans familiares enteiros, con catro avós, tíos e tías surtidos, pai e nai, que usufrutúan entre todos un único cativo. Así que, en caso de divorcio, os descendentes pasan a ser materia de litixio, como a casa ou o coche. E o que é peor, nalgúns casos instrumento pasivo de vinganza. Eu concordaba co meu amigo en que o natural é a custodia compartida, porque, a poder ser, o mellor é que un fillo teña pai e nai –ou dous pais ou dúas nais-. E, sempre que non haxa malos tratos ou abandono, non debe ser un trofeo adxudicado nin automaticamente á nai, nin tampouco ao membro da ex parella que xunte máis puntos ou sexa máis presentable. A custodia en solitario supón en moitos casos adxudicarlle full time á vítima un pai/nai inesperado –a nova parella do adxudicatario/a do-s pequeno/a-s– que poden adorar ou odiar, e á recíproca.

Segundo as enquisas, o 80% dos españois está a favor da custodia compartida, pero a lei, quitado algunhas autonomías, non o ve así, queixouse o meu amigo. Xa sabes que as leis van sempre detrás dos usos, cando non en contra, só lle puiden dicir. Volvendo para a casa, escoitei na radio unha enquisa sobre as preocupacións dos universitarios, que eran por este orde, o desemprego, a crise e… o prezo da vivenda. Se con 20 anos o que lle preocupa é mercar unha casa é que estamos creando un monstro.

(La Opinión, 2/04/ 2011)

Advertisements