Etiquetas

, ,

A boa novela negra describe sempre mellor á sociedade na que transcorre que calquera outro xénero literario ou periodístico, porque conta o que pasa onde non hai focos. Por iso mesmo, o máis relevante das informacións sobre corruptelas son –ademais de sacar á luz os feitos e os métodos– son as conversas entre os implicados. Para quen queira saber a triste realidade da relación entre moitas institucións e a sociedade á que teoricamente serven, nada mellor que seguir ao detalle a chamada Operación Orquesta, esa trama de presunta corrupción na Costa da Morte.
Normalmente, a idea que temos da corrupción vén do cine. Políticos que son como marionetas manexadas por poderosos intereses que tiran dos fíos e que, se algún se lle resiste, non dubidan en usar calquera artimaña para levalos ao seu rego. Iso xa non pasa, ou máis ben pasa máis ca nunca, pero diante de todos: agora aos intereses poderosos chámanlle “os mercados”, e ditaminan alto e claro as medidas que os gobernos teñen que tomar. Xa non das as ordes en reunións clandestinas en descampados, senón en declaracións e comunicados aos medios. Detrás deles non teñen a uns tipos como armarios, grandes e silenciosos, cun vulto sospeitoso baixo da chaqueta, senón expertos que publican informes e análises dicindo o que hai que facer, entre a devoción dun público ao que nin a experiencia nin a evidencia de que non deron unha a dereitas lles fai perder a fe nesas profecías.

Non, a triste realidade que transparenta a Operación Orquesta, que máis ben se debería chamar Operación Charanga, é que presuntos corruptores e presuntos corrompidos son uns chaíñas que se necesitan os uns aos outros para facer o timo do tocomocho ao resto da cidadanía. Alcaldes que presuntamente levantan o 5% do importe de cada obra que conseguen que lles subvencione algunha administración superior (o que resulta moi ilustrativo sobre o frenesí construtivo/reformador das autoridades, veña a conto ou non o construído ou reformado). Construtores que se laian da avaricia dos presuntos corrompidos. “A maiores dos 5.000, aínda, hostia!…ufff… 29.000. Pero iso que é? Que tanto por cento lles dás?”, pregúntalle un ao seu fillo. “O 5%, coño!, o 5%, no que quedamos”, respóndelle ao atribulado pai, que ata ten que chamar á muller para que lle recorde para que son os cartos que tivo que sacar do banco: “E ti acórdaste os cartos que quitamos o día 12 deste mes, 34.400 euros? ¿Foron para casa?”. “¿Xa non sabes pra onde foron, meu santo? ¿Non foron para a Xunqueira e máis para A Picota? Ai, cómo estamos!”, dille ela. Pobre do home, que aínda por riba ten que contratar como obreiros a quen lle digan para que o político, a maiores do rendemento económico, teña un rendemento electoral. Todo iso rodeado de funcionarios raspiñeiros que facilitan e engraxan a maquinaria da estafa, por beneficios como un postiño para a nora.

Darían ata pena, se non fose porque en cada operación sacan o que unha persoa honrada cobra por traballar un ano, e porque con eses cartos déixanse de atender necesidades reais da xente, e porque así se afoga aos empresarios honrados. Se non fose porque seguro que me colle o argumento algún gabinete para escusar aos presuntos, diría que iso non é nada en comparación coas medidas que Telefónica anunciou para celebrar que o ano pasado tivo 10.167 millóns de euros de beneficios: Os próximos tres anos despedirán 5.600 traballadores en España e autoadxudicaránse 21 millóns de euros como premio á eficacia dos seus tres máximos dirixentes (que xa cobran 7 millóns de euros anuais cada un). E todo claro, público e en powerpoint.

[La Opinión A Coruña 16/04/11, Faro de Vigo 19/04/11]

Advertisements