Unha das películas que máis me marcou de neno foi Calabuch, de Luis G. Berlanga. Aquela na que un sabio atómico chegaba de incógnito a un pobo mediterráneo na que todos eran ben levados. O cura era tan vello como liberal, o comandante de posto da Garda Civil era tan bruto como comprensivo e o empresario taurino que proporcionaba o espectáculo ídem das festas era tremendamente cariñoso co touro que tiña en plantilla. Non é das mellores películas de Berlanga, pero estes días lendo os periódicos descubrín por que me gustaba: porque nela as autoridades non caen mal, nin parecen estar aí para amolar ao cidadán. Ao contrario do que pasa na  España real e actual.

Por exemplo, o asunto da visita papal. Benedicto XVI ten todo o dereito do mundo a visitar España, e non porque sexa xefe de Estado (o Vaticano como suposto estado é todo menos democrático) senón como líder relixioso cunha abondosa clientela neste país, ou incluso como famoso anunciado en televisión. Mesmo ten o dereito de dar a súa opinión sobre as leis que nos outorgamos os cidadáns, a través da torpe mediación dos representantes elixidos democraticamente. Os mesmos dereitos de expresarse que asisten aos que consideran nociva a doutrina que B16 predica ou a practica que sigue. E iso é o que non parecen entender os seus seguidores, particularmente os seguidores con posto político ou institucional. Desde os cargos eclesiais que chaman “parásitos” aos opositores á visita (ten o seu aquel que representantes dunha institución que recibe miles de millóns do Estado, incluído o soldo dos que adoutrinan aos alumnos das escolas chame “parásito” a alguén) ata os cargos políticos que piden simplemente que se lles negue o dereito a manifestarse. E unha cousa é poñer os medios e dar facilidades para atender concentracións masivas, e outro outorgar beneficios exclusivos e inxustificables. Non deixa de ser pavero que a mesma presidenta autonómica que confesou en público “no tener ni un puto duro” e antes se queixase de que a súa administración sanitaria tivese que atender unha chea de inmigrantes, agora ceda edificios pola cara, faga descontos no transporte e mesmo atenda de balde aos peregrinos (agora di que non, que cobrará, pero tanto ten: como é unha “juventude sana”, pouco gasto hospitalario farán). No que é estritamente a miña opinión (o anterior era sinalar incongruencias e agravios) o que non me chista nada son eses eventos especificamente xuvenís (nin siquera os concertos de El canto del loco). Calquera encadramento de infancias e mocidades, desde as Juventudes Hitlerianas a estas Jilguerianas da JMJ, desde os pioneros cubanos aos flechas falanxistas paréceme, pura e simplemente, menoreo e abuso intelectual.

E tamén na vida real hai autoridades como Mourinho (calquera relacionado co Real Madrid é unha autoridade neste país) que teima en converter un espectáculo apaixonante en algo coa ética e a estética das pelexas no barro. Ou os alcaldes levantinos que alardean de contratar a Ratón, ese touro especializado en cornear xente. Non é que o sinta polas vítimas –amiguiños, non se gana sempre- pero si polo resto dos veciños, gobernados por un animal que contrata a outro especializado en alixeirar o censo. Cando vexo esas cousas, lémbrome do empresario que encarnaba en Calabuch José Luis Ozores, que lle recriminaba ao público que lle metía no mar ao seu touro, propenso a acatarrarse. “Tranquilo, Bocanegra, tranquilo, dicíalle cariñoso ao bicho. Na vida real boto de menos autoridades que se dediquen a acougar aos bocanegras, e non a encirralos.

 (La Opinión de A Coruña, 20/08/2011)

 

Advertisements