Etiquetas

, ,

Creo que os inventos considerados máis útiles son a lavadora e o teléfono. Eu ao que lle estou máis agradecido é o caixeiro automático. Sempre que entrei nun banco, non me dei concienciado de que os cartos que ía sacar eran meus, e que eran eles os que me debían o favor, por moito que mo cobraran, e non eu a eles por telos alí gardados. Por esa mesma razón, sen reparar nas súas posibles consecuencias no emprego, son un devoto da banca electrónica. E como nos contos morais, non sabía o moito que dependía deses adiantos ata o outro día, cando quixen pagar un recibo.

         Primeiro tenteino na casa, coa banca electrónica. Resultou que non podía nin no móbil nin na web. Debía haber iso que as empresas de servizos telemáticos chaman pudorosamente “unha incidencia”. Botei fóra, rumbo a un deses confesionarios das entidades financeiras, un caixeiro. Alí ensineille ao láser o recibo, e el leuno, mostrouno con todo detalle na pantalla e preguntoume se quería pagalo. Cando premín “aceptar”, díxome que a operación non estaba dispoñible. Probei no confesionario do lado, e tampouco. Resigneime a entrar na sucursal. Había tanta xente que parecía unha oficina do INEM. Esperei dez minutos, mirei a hora e deille o meu número a un patrón que se acordaba de que o entrevistara cando o do Mar Exeo. Como a oficina de pagamento de recibos estaba porta con porta, volvín ao confesionario, onde me enterei de que non tiña o meu propio permiso para sacar os cartos que necesitaba. Resolvín que, por moita penuria que estean atravesando as administracións, ben podían pasar un día máis sen o meu diñeiro.

Regresei ao día seguinte, logo de comprobar na casa que a “incidencia” seguía vixente. A sucursal parecía o escenario da caída de Saigón, pero sen tanta equipaxe. Collín o número 98 e estaban atendendo ao 59. Por un siascaso, probei de novo nos caixeiros de dentro, cada un cun letreiro que poñía: “No espere colas. Agilice el pago de sus recibos en los cajeros electrónicos”. En ningún estaba dispoñible a operación. Pasou un cuarto de hora e entre os tres empregados do mostrador só deron despachado a cadanseu cliente. “Deben de estar operando en bolsa”, rosmei como sempre rosmo nestes casos. Outro cuarto de hora e outros tres bolsistas atendidos. Saín a facer uns recados. Volvín e o detector de metais, que antes me deixara pasar sen problema, desta advertiume que deixase os obxectos metálicos na consigna. Debeuse poñer máis estrito para evitar que un atraco empeorara a situación. Pareceume que había tanta xente como antes, e incluso que unha señora tiña no colo un bebé que antes non tiña. Media hora despois, grazas a que desistiran bastantes dos 80-90, tocoume. Cando me atenderon descubrín que os meus predecesores no mostrador non tardaran porque operaban en bolsa ou negociaban hipotecas. O sistema informático, no medio de tanta racionalización financeira e tanta adaptación, levaba catro meses ranqueando, e calquera operación era tan lenta como a erosión. Nisto, un tipo con pinta e chaquetón de becerreiro que acaba de entrar, púxose en primeira fila a esbardallar sobre se alí traballaban con máquinas de carbón. A máis experimentada do mostrador díxolle que pasara. Non souben se fulminala polo favoritismo ou admirala por dar abortado unha situación de conflito. Así que decidín pasmar cos clientes que se deixaron asoballar publicamente sen dicir nada. Se admites un trato así por parte dun empregado da empresa que garda os teus cartos, os gobernos xa poden facer o que queiran.

 (La Opinión de A Coruña 17/12/2011)

Advertisements