Etiquetas

Para Germán

Onte enterramos a un amigo. Compañeiro de xeración, de profesión e dalgunha aventura. Non é que estea nesa situación de andar mirando as esquelas, non tanto o nome senón a idade para dicir, “¡Qué horror, pues no era tan mayor!” como fai a miña querida sogra cos que teñen entre os 90 e os 75 anos. 

ollosPero si na de que por cada xulgado ou igrexa que visito por causa de voda, piso dez tanatorios ou igrexas por causas funerarias. E iso soamente contando as despedidas físicas. Se contamos as de todo tipo, incluíndo a de Ferrín da rúa Tabernas, nesta semana, de despedidas estou cheo.

Juan José Millás escribía hai anos sobre as diferentes vidas que podían ter os teléfonos móbiles, que daquela se estaban comezando a facer omnipresentes, e os seus propietarios. Recordo o caso do velorio no que soa un teléfono e todos se rexistran ata que admiten que o son provén do cadaleito e resulta ser o do defunto, que o leva con el, conectado e con batería (e con cobertura). Esas cousas xa antes pasaban. Reixa contaba como chamou a unha casa para dar o pésame e saíulle o contestador coa voz do morto. Non todos os días ten un a oportunidade de dicirlle a alguén que sentes a súa morte ou de dubidar de dirixirlle a el a mensaxe, que non a vai a escoitar, ou aos parentes, que si. Pero non sexamos pasmóns coa tecnoloxía: tamén na época postal chegaban cartas persoais, e incluso moi persoais, para xente que non estaba nin en situación de abrilas nin de lelas.

No caso que me ocupa, o meu amigo tiña conta de facebook. Tense escrito e debatido sobre a permanencia da información nas redes sociais, e que darse nelas de baixa é tan difícil como saír dunha seita. Ben, na rede todo queda, pero tamén no papel, e se non que llelo digan a José María Aznar e a Mariano Rajoy, aos que de cando en vez lle botan en cara eses artigos da mocidade con opinión non precisamente de demócratas de toda a vida. No facebook do meu amigo, nun dos seus últimos escritos recordaba unha tarde de verán da infancia e o seu desexo de volver a ela, e aproveiteino para informar alí aos seus amigos de facebook (xa se sabe, esa contradición) que xa non escribiría máis. Pero alí seguirá. Para ben e para mal, conxelado no tempo. Nas disposicións testamentarias, ademais de se nicho ou incineración, haberá que especificar se borrarse das redes sociais e incluír os contrasinais para poder facelo.

Eu non miro moito o facebook. Cando entrei para poñer o seu epitafio, vin que tiña unha mensaxe súa. “Se todo sae ben, temos que falar de proxectos. Se todo sae mal, ocúpate de que luza na vitrina do tanatorio cunhas gafas negras de bluesman”. Estas cousas son delicadas. Érame especialmente querido, pero non tan próximo como para forzar a pechadura do túmulo pola noite para impoñer a súa vontade á familia.

284649_1691640750294_7259988_n

Así que lles ensinei a mensaxe e lles dixen que eles decidiran. Que, en todo caso, as gafas poñíaas eu. Tal como era, supoño que me perdoará.

 (La Opinión de A Coruña, 16 de marzo de 2013)

Advertisements