Etiquetas

, , ,

Estes días morreu xente que nunca morrera, como di o que para algúns é chiste é para outros algo máis. Sara Montiel, ou o máis preto que España estivo a piques de ter e non tivo de todo: unha estrela no firmamento de Hollywood, como Suecia con Greta Garbo ou Ingrid Bergman, Hungría con Eva e Zsa Zsa Gabor, Italia con Sofía Loren e Brasil con Carmen Miranda (que en realidade naceu portuguesa, preto de Porto). Margaret Thatcher, o elemento forte da parella Maggie-Reagan que instaurou o de “a chorar á casa cuna” na economía mundial; a primeira muller que gobernou unha potencia occidental e a primeira que desmentiu a teoría de que iso suporía apostar por outro tipo de valores, por outro xeito de desempeñar o poder (e se a escusa é que tivo que gobernar como un home, penso que Angela Merkel é unha contraproba á teoría). E por último, José Luis Sampedro, un economista que usou os seus coñecementos para tentar mellorar a vida dos demais e non como escada para subir el e para que outros garden cartos no celeiro.

        Descoñezo como se foi Sara Montiel, nin penso que sexa esencial sabelo, porque toda a súa vida foi un espectáculo no que actuaba mellor que fronte ás cámaras, e a maioría das veces con mellor guión. Imaxínoa dicindo a frase atribuída a Lady Astor cando se espertou na cama na que agoniaba e ao ver a toda a familia xunta preguntou: “Estou morrendo ou é o meu aniversario?” Tampouco se sabe se dixo algo Margaret Thatcher. É improbable, dado que faleceu dunha apoplexía (xa lle tiñan dado varias). Se ela se foi sen dar chío, o mundo desatouse nunha enxurrada de opinións. Desde as condolencias oficiais dos mandatarios e das necrolóxicas (nalgúns casos igual de falsas) dos medios de comunicación ata as opinións dos devotos e dos que lle chamaban de todo menos bonita. Eu quedo coa do director de cine Ken Loach, que considerou que “o seu funeral debería sacarse a concurso público e adxudicarse á oferta máis barata. É o que ela querería”. E entre tanta faramalla sempre hai algún dato curioso: sabía que defendera ao dictador Pinochet, pero non que tamén apoiara a… Pol Pot! Os camiños do neoliberalismo son inescrutables.

De José Luis Sampedro si se sabe que antes de morrer pediu un granizado de Campari, ese aperitivo italiano lixeiramente amargo, e que se despediu amablemente antes de pechar os ollos. Ademais do de despedirse satisfacendo un pequeno vicio, o do alcohol ten unha certa tradición literaria. “Morro. Hai ben tempo que non bebo champán”, dixo Chejov. O caso contrario de Dylan Thomas: “Tomei 18 whiskies, creo que é o récord”. De poder escoller, non é mal xeito de irse (o de Sampedro). Cuns grolos e saudando. Sen os agobios que tivo o pobre de Pancho Villa para dar argallado unha frase para a posteridade, e acabar saíndo do apuro pasándolle a papeleta aos presentes: “No permitáis que esto acabe así. Contad que he dicho algo”.

 (La Opinión de A Coruña, 13/o4/2013)

Advertisements