Estes son tempos interesantes, din con ironía os chineses nas épocas de axitación e confusión. Estes non o son. Son directamente miserables. Miserable é que un presidente de un goberno, para non dar as explicacións que el mesmo se comprometeu a dar, poña en práctica en sede parlamentaria o método de menosprezar a toda a oposición, e particularmente burlarse dun señor da idade de seu pai. E menos por manifestar unha emoción cando o seu antigo xefe de filas, Fraga Iribarne, era unha bágoa andante, ou basculante.

     Non teño especial curiosidade nos posibles negocios que puidese ter a administración do señor Fraga Iribarne coas empresas do contrabandista e patrón de iate Marcial Dorado, e do seu testaferro e chofer da Xunta Manuel Cruz (aka “Cruz Gamada”). Imaxino que se o home de palla dun teórico mediano empresario anda levando conselleiros de acó para aló non é precisamente porque quere seguir prestando servizos á patria, neste caso á galega. E que se un coñecido contrabandista e xa daquela non menos coñecido sospeitoso de narcotráfico anda paseando en barco e levando de festa en party a un aloucado adolescente de 34 anos, responsable do sistema sanitario galego (de momento) non é por distraelo das rutinas da xestión administrativa. Se o facían por algo sería. Desas comenencias estou curado de espantos. A min, como me teño por europeo desde que lin de rapaz a Chesterton e Swift, chégame coa relación. Pero é lóxico que á oposición lle interese saber se houbo contratos. E tamén lle debería interesar a Feijoo demostrar que non. Incluso á cidadanía, aínda que entendo que as mazadas dos alemáns -a Madrid e Barça- a teñan preocupada noutras cousas. Pero o que Feijoo deu no Parlamento foi a súa opinión dos líderes da oposición. Que era ben mala. Se lle caen mal e os considera deleznables, está no seu albedrío invitalos a unhas cañas ou non, mais non negarlle unha explicación, porque están alí porque representan a milleiros de cidadáns. En conxunto a tantos coma el, xa que estamos.

Nese contexto, estaba cantado que Xosé Manuel Beiras – que máis que un político, é un estratega e un performer- reaccionaría. Como reaccionaría calquera, e por iso tivo a solidariedade de moita xente, dos que están fartos de estar fartos, que viron na súa resposta un xesto de dignidade. Feijoo obtivo o beneficio de que a foto fose a de Beiras achegándose ao seu escano e non outra vez a do seu lombo coa nivea, e o estreitar de filas ao seu redor daqueles sectores de orde aos que non lle parece ben que se teñan esas amizades perigosas, pero tampouco ningún tipo de sobresaltos, como que Conde Roa lle fose bater no escano de Touriño, por poñer un exemplo. Beiras, conseguiu o aplauso de todos os que farán del, máis cedo que tarde, o máis que probable líder da oposición.

Teño unha certa sensación de déjà vu. Felipe González dándolle todo tipo de facilidades, mesmo o título de xefe da oposición, ao vello león ídolo da dereita, Manuel Fraga. Cando se decataron de que ser ídolo non quitaba ser un freo, a Fraga abríronlle paso a Galicia, onde se atopou un bravo líder que axiña aglutinou o nacionalismo e se constituíu no seu opoñente…

(La Opinión de A Coruña, 27 de abril de 2013)

Advertisements