Etiquetas

, , , ,

 Ai, agora… (Léano, por favor, cun ton ameazante tipo “pasa que cenas”). Empeza, a trancas e barrancas, o verao, cousa que pode ser certa ou non climáticamente, pero que en canto a efectos na saúde, a falta de sol sempre se pode resolver cuns fármacos deses que nos poñen alegres e o bronceado polos remedios eses que nos poñen cor realmente bronce. O malo é que rematou o curso escolar. ¡Madres que tenéis hijos! ¡Hijos que tenéis padre!, como invocaban a atención os folletíns do século XIX. A chavalada anda solta, e os únicos gremios contentos son os taxistas e transportistas, que notan máis fluído o tránsito polas cidades, e os profesores, que por fin poder respirar aliviados despois de meses de dura loita. Pero pais e nais míranse desesperados uns aos outros: “Que facemos cos nenos?” Tíos e tías, padriños e madriñas e todo canto parente ou amigo de confianza hai, están sobrecollidos, temerosos de que lles caia o morto: “Mira, podía quedar/recoller aos pequenos e…” Hainos que xa non collen o teléfono nin contestan ao timbre.

        Antes, creo recordar, non había ese problema. Por un lado, os nenos estaban pola rúa ceibos e á súa bola, porque calquera adulto tiña dereitos de autoridade e deberes de vixilancia sobre calquera pequeno, non como agora que se lle rifas a un cativo porque está facendo unha falcatruada, aparece o pai a defender á inocente criatura e o seu dereito a ser corrixido en exclusiva por papá. E polo outro, sempre estaba o recurso de mandalos á aldea, a respirar aire puro, por moito que o aire fose máis ou menos igual de puro que nas cidades. Se non era á casa dos avós, era a dos tíos, e se non a dos cuñados, e se estaban un mes na dos parentes por vía paterna logo pasaban outro mes entre os da vía materna. Os tipos andaban mesturados cos curmáns, ou con outros rillotes da súa ou parecida idade, máis soltos que as equipacións da NBA. Comían cousas que botaban de menos 40 anos despois, escoitaban un galego que agora lles viría ao pelo, no canto de aprender tanta norma abstrusa, e volvían ao comezo do curso, cun acento feroz, as pernas esfoladas, para ser recibidos con sorriso despectivo polo seus compañeiros urbanitas, que no fondo envexaban aquel mundo salvaxe que intuían.

Agora, todo o mundo deixou o que na Coruña chaman “a argolla”. Deixaron caer ou venderon alí a casa de pedra, trouxeron aos avós para a Agra do Orzán, para Coia, para Vite ou para a avenida do Carrelo Blanco ese, e tamén viñeron os cuñados, porque daban máis cartos por deixar as vacas que o que se ganaba con elas. E non vas mandar os nenos cos avós ver como botan a partida ao bar de abaixo, ou coa avoa á tertulia do banco do parque. E o tío traballa fóra. E tampouco os vas deixar ceibos na rúa, tal e como está o mundo e como están eles, que ou andan apampados ou non saben máis que meterse en fregados, e para que lles pase algo. Así que buscas campamentos do que sexa. De día, de tarde, mediopensionistas. De judo, de karate ou de karaoke. De andar a rolos pola herba ou de subir ás árbores a pulso. A situación é tan grave que boto de menos a algún ministro que a provocara.

 (La Opinión de A Coruña, 22/06/2013)

Advertisements