Etiquetas

, , , , , , , ,

Geluco

Cando o coñecín, Anxo Guerreiro era un cliente. É dicir, un dos que estaban ao outro lado do micrófono, contando cousas, máis ou menos certas ou máis ou menos milongas. Escoitara falar da súa traxectoria de santo laico do eurocomunismo a amigos dignos de toda confianza, pero daquela seguir determinadas traxectorias, ou fiarse dunhas e non de outras, era como pretender diferenciar entre house, rave, dub, drum and bass ou jungle. Mesmo cometín a iniquidade de rirlle algún chiste sobre el a Santiago Carrillo na época na que a danza de coitelos do PCE os enfrontou, pero en xeral tíñao por un político entrañable que buscaba o seu lugar. A imaxe que del tiven nun tempo era o acto reflexo e inconsciente de poñerse á defensiva cando Paco Vázquez se abalanzou a abrazalo no hotel Finisterre, no acto de presentación en 1997 da candidatura provincial conxunta PSdeG-EU ás autonómicas.

 

Comeceino a tratar cando os dous coincidimos nisto de andar a dicirlle a xente o que pensamos. Eu non sei como escribirá cada un na súa casa, pero na radio ou na televisión, vese que algúns pasaron pola sede do partido a recoller o argumentario –se é que non llelo mandan a casa- e sóltano chova ou trone. Outros xogan ao dígame de que se trata que me opoño e os máis a que a liña editorial deste medio non soamente ten razón, senón que debería ser menos delicada en defendela. Algúns tentamos facer chistes e defender o que pensamos obvio. Geluco escoitaba todo serio, mentres collía uns apuntes, mentais ou nun papel. Cando lle tocaba falar, facía unha análise da situación que era ao tempo unha radiografía na que se descubría o que sucedía internamente e unha fotografía aérea que daba unha idea de conxunto do que pasaba. Podías estar de acordo ou non co diagnóstico, e co remedio, pero a análise tiña pouco por onde atacala.

 

Pero ao mesmo tempo, non tiña ese instinto asasino que tanto se aprecia nos debates, políticos ou non. En Geluco non rexía aquilo que dicía Paul Valéry de que quen participaba nunha discusión defende dúas cosas, unha tese e a si mesmo. Geluco discutía para chegar a unha conclusión, para ganar con argumentos, e se un contrincante tentaba atallar con mentiras ou sofismas, tras dos enormes lentes das gafas, nos seus ollos prendía a indignación do gentleman que ve como se pretende cazar o raposo con metralladora. Gustabamos de seguir debatendo despois, libres de micrófonos e de argumentarios. E varias veces quedamos “porque hai que facer algo”.

Con Geluco e Alonso Montero

Cando se pensou libre da enfermidade, chamoume para tomar un café, como sempre, na estación. “Non lle temo á morte, senón á dor”, díxome. Apareceu Alonso Montero, e repetiullo. Unha rapaza dunha mesa do lado invitounos as consumicións e fíxonos aos tres unha foto. Foise Alonso e eu díxenlle a Geluco que tiña que escribir as súas memorias. “Estou pensando en escribir unha análise do que está pasando”, contestoume. “Déixate de análises!”, díxenlle con algo de brusquidade. “O que tes é que contar a túa vida! Se che dá reparo, vou e gravamos unha tarde ou dúas”. “Ao mellor non é mala idea”, dixo. Non o era. Pero agora o que estou escribindo non é a súa biografía, senón a súa necrolóxica, deitando lágrimas nas teclas.

(La Opinión de A Coruña, 19/07/2013)

Advertisements