Breaking Bad

Mañá rematará Breaking Bad. Emitirase o derradeiro capítulo, o 16, da quinta e última tempada. O misterio do seu desenlace, tan celosamente gardado como a fórmula da coca cola, será desvelado, e millóns de persoas distenderán o peito e afrouxarán as mans que tiñan apertadas polo ritmo frenético de feitos e emocións da serie de Vince Gilligan. Para quen non entenda do que estou falando –e o que está perdendo- saiba que Breaking Bad é, con Los Soprano e The Wire – e con Los Simpson no mundo da animación- a triloxía que fixo das series televisivas un xénero que igualou ao mellor cine deste século. E digo igualou para non pasarme.

        Breaking Bad é a historia de Walter White, que a pesares do apelido é un gris profesor de química en Albuquerque (USA), tan gris que ten o coche considerado máis feo do mundo, un Pontiac Aztek color vómito claro, e logo das clases saca uns cartos nun lavacoches, ás veces lavando os dos seus alumnos. Walter é pai dun adolescente cunha leve parálise cerebral e dunha nena en camiño. Un día detéctanlle un cancro de pulmón, e desesperado por deixar asegurada á familia, decide dedicarse a fabricar metanfetamina, asociado cun ex alumno microtraficante. Pero cruzar esa liña –iso é o que parece ser que significa o título, perder o camiño, malearse – non é de balde. As primeiras andanzas son case de risa. Logo Walter White vaise convertendo nun máis desa xente que frecuenta, para rematar sendo o peor dese novo mundo. Xa non ten medo de quen pete na súa porta. É el quen pode petar nas portas. O aniversario do día no que lle detectaron o cancro, a súa muller quere afogar de pura desesperación. Nun so ano superou un cancro, pero produciuse a metástase de outro, o da maldade. Deus escribe recto con liñas breaking bads, como di a expresión.

          O caso de Asunta, a nena asasinada en Santiago, tamén ten orixe nunha boa intención. A de adoptala para darlle unha familia e un fogar. Por certo, non sei a que vén tanta teima con que era adoptada e con que era chinesa, e o ben que se afixo. Con un ano, unha criatura afáise ata vindo de Alfa Centauro, e mesmo tarda anos en descubrir que é chinesa. (“Mamá, dixo a profe que hai unhas nenas de China en clase”, viñeron dicindo da escola un día as sobriñas asiáticas dun amigo). Vai resultar que El Greco era un pintor español pero Asunta Basterra Porto era chinesa a pesar que na descrición que dela deron cando dicían que desaparecera poñía “habla: acento gallego”. E tamén neste caso algo se torceu na mente dos pais, presuntamente, e a nós pouco nos importa por qué. Importaralle á familia e aos avogados, para influír na sentencia cara ben ou cara mal. Pero os medios deberiamos de contar os feitos, non aventurar os motivos que algúns conxecturan que puideron ser os que levaron ao crime. Para matar non fai falta unha razón, e non hai ningunha para matar un fillo. A información non é unha teleserie, que necesita un punto de xiro por capítulo para que non aburra. E, como dicía Camus, non se trata tanto de ser rápido como de ser verdadeiro.

La Opinión de A Coruña, 28/09/2013

Non lle digas a miña nai que son periodista

 …ela pensa que traballo de pianista nun bordel”. Ignoro a orixe dese vello chiste de xornalistas (debe ser ben vello, polo do pianista no prostíbulo) que parece unha derivación dun aínda máis vello insulto que citaba Samuel Johnson: “señor, coa escusa de que rexenta un bordel, a súa esposa vende teas de contrabando”. O chiste será vello na forma, pero no fondo ben vale,  como podemos comprobar estes días co caso Asunta.

    Non son dos nostálxicos que pense que houbo idades de ouro do xornalismo. “O periodista é ese personaxe que vos saca da cama de madrugada para preguntarvos algo que non interesa a ninguén, mira polo ollo da cerradura e rouba a unha pobre nai a foto da súa filla violada en calquera parque. ¿E para que? Pois para facer as delicias dun millón de dependentas e amas de casa. E todo para escribir un artigo que, ao final, soamente servirá para envolver algún paxaro morto”, faille dicir ao seu protagonista en Primera plana Billy Wilder, que antes de ser director en Hollywood foi xornalista en Viena e no mesmo día entrevistou a Richard Strauss, a Alfred Adler e a Sigmund Freud (para ser exactos, este botouno da casa) para preguntarlles sobre un novo líder político italiano, Mussolini. Nesa mesma época, ao visitar Nova York o arcebispo de Dublín, os gacetilleiros preguntáronlle na mesma pasarela do barco se viña preocupado pola enorme cantidade de prostíbulos en Manhattan. “Ah, hai moitos prostíbulos en Manhattan?” preguntou inocente o prelado irlandés, que ao día seguinte leu nos titulares: “Arcebispo de Irlanda pregunta por prostíbulos en Manhattan”.

O do sensacionalismo non é nada novo, pero polo menos, antes sabíase o que se consumía. Freud, antes de botar a Wilder da casa, mirou para a tarxeta que le entregara e díxolle: “é vostede este? Traballa para este periódico?” “Jawohl, Herr Freud”. “A porta está aí”. Agora os espectáculos de variedades din que fan periodismo e os periódicos, espectáculos de variedades. E uns compiten contra os outros coas mesmas armas e, grazas ás edicións dixitais, ao mesmo tempo. Non son os tempos de Primera plana. O público ampliouse –ben, reduciuse en número, pero ampliouse a outros sectores- e para desfacernos dos residuos utilizamos as bolsas dos súper, pero o resultado é que hai unha xente que se cre todo o que lle contan e outra, crecente, que non se cre nada. E unha maioría absoluta, crente ou descrida, que non se fía dos xornalistas (o sector, xunto co da xustiza, que máis caeu en descrédito social desde a transición democrática).

Todo isto non se amaña sinalando co dedo. A maioría do que pasa, pasa porque os que mandan naceron xa co cu soldado a un posto de mando e non saben o que é ter que roubar fotos. Tampouco con invocacións a grandes principios. Iso son como os desexos de paz-en-el-mundo das misses ou voy-a-contener-la-respiración-hasta-que-me-hagas-caso. Amáñase con menos hipocrisía. Sendo menos hipócritas non os medios, senón a sociedade. Se a sociedade quere realmente respirar outra atmosfera informativa, que demande unha lexislación que esixa que non se dea gato por lebre. E que deixe de consumir gato, facendo como que é lebre. E que cada un asuma a súa parte de culpa.

(La Opinión, 5/10/2013)

Reaccións

Evernote Web Novas   Comunicado conxunto do Colexio de Xornalistas e a Facultade de Ciencias da Comunicación da USC ante o tratamento informativo do caso de Asunta Basterra Galiciaé   Elsa González    Impúxose a caixa á ética e ao rigor Entrevistas aos persoeiros de actualidade   Manuel González  presidente da Asociación da Prensa da Coruña  e X. Manuel Pereiro  decano do Colexio de Xornalistas de Galicia   CRTVG Via v

Advertisements