Etiquetas

, , , ,

O outro día lin duns turistas na praia das Catedrais que tiveron que ser afeados (a súa conduta, quero dicir) polo alcalde de Ribadeo cando os sorprendeu poñendo o seu nome (o deles, non o do alcalde) cunha pedra nas impresionantes formacións rochosas que alí hai e que lle dan nome ao lugar. Que hai becerros que poñen o nome en todo canto sitio van xa o sabemos todos desde o momento en que comezamos a ser usuarios de servicios públicos e a saber ler. O de gravalo cunha pedra ou cun instrumento metálico (ou cos cornos) nalgunha parte máis ou menos monumental xa o facían os romanos, pero eles tiñan o eximente de que non sabían que a parede daquela terma ou acueduto era un monumento. Para eles era a instalación da traída de auga.         É raro que xente pretendidamente instruída, que busca desfrutar das paisaxes, da gastronomía e doutros refinamentos civilizados (porque se vai a Ribadeo buscando sol, a maiores dun túzaro é que moi listo non é), se dedique a poñer “Paco” (quen di Paco di outra cousa) nunha pena, por moito que vexa que hai cabestros que xa o fixeron antes. Será que son costumes turísticas. Poñámonos sinceros: gustaríanos sen viaxeiros, pero quitado Bruce Chatwin, turistas somos todos. Pero tampouco hai que ser un turista profesional, e facer todo o que pareza propio dos turistas, non sexa que che quiten o carné. Non sei quen deu en comezar a botar moedas na Fontana de Trevi,  pero de aí a sementar moedas en toda canta fonte hai, como se se fosen a dar como arroz, vai un mundo. (Cando se inaugurou o obelisco Milenium aka “Pacolito”, o meu fillo que daquela tamén inauguraba o posto de fillo pequeno mirou para o fondo e díxome: “papá, no necesitas trabajar, venimos cun trueiro y apañamos el dinero”).

Igual que a teima esa das moedas nos buracos das paredes de pedra. Debeuno facer alguén quizais que nunca vira paredes así, como axuda para que recebaran, pero agora están en todos os muros de canto bar as teña. Quizais polas noites, os servizos municipais sementen as fontes de moedas, e os propietarios de bares e baretos, logo de pechar e facer caixa, salpimenten os muros coa calderilla. Alguén debería estudiar a aportación ao PIB desa economía somerxida (no caso das fontes) ou colgada (no das paredes). Tamén se debería analizar se o turismo incrementa o espirito gregario, ou ao contrario, que ten espírito gregario obtén unha especial satisfacción practicando o turismo e cumprindo os seus ritos por idiotas que parezan. Ou haxa unha relación dialéctica e unha cousa leve a outra, e a outra a unha.

Quizais os milladoiros, non teñan a súa orixe naquel culto aos lares viales celtorromanos, e logo ás encrucilladas dos camiños que logo condenou Martiño Dumiense. Ao mellor foron pedras que os peregrinos foron amoreando ao ver que os predecesores así o fixeran, e pensaron que era un rito típico e simpático. E quizais unha liña de defensa do veciño máis famoso do Milladoiro (Ames), Manolo, o electricista da Catedral, sexa que o seu era a síndrome de Milladoiro. Pero no canto –nunca mellor dito- de pedras, deulle por xuntar cartos e correspondencia dos veciños.

 (La Opinión de A Coruña, 15/8/2014)

Advertisements