Etiquetas

, , ,

Atribúenlle uns a Eugenio D’Ors, outros a Ramón Gómez de la Serna aquilo de que en Madrid ás sete da tarde (noutra versión é as oito), ou dás unha conferencia, ou dancha. Estes días, na Feira do Libro da Coruña, se non presentas un libro, preséntanche un. E se non, andas, saúdas e editores (“a cousa está mal, pero que lle queres…”) a libreiros (moita xente, si, pero réndeche máis un día na Feira de Monforte que tres aquí”) e escritores (“que? Que tal andas? De vacacións?, eu veño de…?”). A min nas últimas horas presentáronme un libro, Hotel Paradiso, de Ramón Pernas, e contribuín a presentar outro, Salseiros, de Suso Lista.

    A Ramón coñézoo desde que fun a Madrid a ver de facerme periodista e mirar como era o mundo nas aforas. Xa tiña barba (el), a mesma moza, e unha soltura para desenvolverse naquel mundo que nos pasmaba aos que acababamos de chegar. A Suso coñecino como nos coñecemos neste país. Fomos coincidindo. Ás veces por cousas da farándula, ás veces porque eu o utilizaba como fonte autorizada e sherpa no mundo percebe ou no planeta Corme e satélites.

Hotel Paradiso presentouno Ramón Loureiro, outro plumilla, a quen tamén coñezo de vello e polo sistema das múltiples topadas, cando el me marabillaba porque tiña tempo para escribir novelas e para andar correndo Ferrol cara adiante e cara atrás polas noites. Loureiro dixo da obra de Pernas que era das mellores obras escritas en castelán nos últimos anos, claramente moito máis conseguida que as súas anteriores creacións. O primeiro enche de alegría a calquera –falo de oídas, claro- e o segundo debe producir un efecto ambivalente, como se che din que un fillo teu é bastante mellor ca os demais. Pero xa dicía Freud que dos ataques é posible defenderse, pero dos eloxios non. O caso é que tamén a min me produciu unha sensación ambivalente: collinlle unha chea de respecto ao libro: non me decido a abrilo, por se o momento da lectura non vai estar á altura. Pernas, que ocupou e ocupa cargos no mundo da cultura, definiuse como un escritor feliz. Alguén que escribe para cambiar o mundo, e para quen botarse á escrita é motivo de alegría.

    Dise que hai que disociar a vida e a obra dun autor da súa obra para apreciala. Que enormes apampados cuxa maior aventura era ir merendar en barca, como Pessoa, Borges ou Kafka crearon mundos literarios exuberantes como selvas. (Claro que non toda a vida transcorre por fóra). Pola contra, están unha chea de casos como o que, díxome unha vez Uxío Novoneyra, tería sido dos mellores poetas de Galicia se tivese escrito algo do que declamaba nos bares. Suso Lista é desa xente que dá ganas de ir cunha libreta ou cunha gravadora detrás, apuntando o que conta e o que fai, autoxustificándose mentalmente (“mira machiño, se non o aproveitas ti, alguén o ten que rexistrar para a posteridade”). Suso Lista debeuse fartar de ver xente detrás cunha libreta, porque primeiro foi contando cousas nos seus blogs, e agora deita en papel Salseiros, o primeiro de moitos libros. Porque non so os seus contemporáneos imos ter o privilexio, a xente que virá tamén ten dereito a escoitar a Suso.

 

(La Opinión de A Coruña 9/8/2014)

Advertisements